Η Συντρόφισσα Αριστερά είναι πουτάνα και τις σκέψεις της τις έχω χεσμένες!

Προβοκατόρικος τίτλος ε; Ωραία! Να τσιγκλίσουμε και λίγο την αριστερή διανόηση που την έχει πιάσει ο ύπνος σε αυτή τη χώρα! Αν μάλιστα αντί για "Συντρόφισσα Αριστερά" βάλουμε "Πρόεδρος Μάο" και "μαλάκας" αντί "πουτάνα", έχουμε μια πολύ αστεία ρήση από κόμικ του Lauzier (που κανείς-μα κανείς άλλος- δεν έχει σατιρίσει καλύτερα τον αριστερό χώρο και παρόλα αυτά να παραμένει συμπαθής σε αυτούς).

Gérard Lauzier (1932 -2008)

Ο λόγος της παράφρασης μου είναι καθαρά ειρωνικός σε πολλά άρθρα η σχόλια που διαβάζω για το "πόσο κακό έχει κάνει η Αριστερά σε αυτό τον τόπο", "πόσο κατευθυνόμενη είναι" αφού "πρόκειται για την Αριστερά", πόσο "τι περιμένετε αφού είναι αριστερός" , πετάνε στη συζήτηση μέσα κονσερβοκούτια, Στάλιν, Μάο, κουμουνισμό, προδοσίες και εμφυλίους που σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με την ευρύτερη Αριστερά, μιλάνε ότι δεν έχει όραμα και σαφείς θέσεις (ενώ οι άλλοι πολιτικοί χώροι που τους δοκιμάσαμε έχουν, ε;) και άλλα χαριτωμένα.

Πριν ασχοληθώ με την πρέζα που λέγεται μπλόγκινκ, ήμουν τελείως απολιτίκ και αυτο-ονομαζόμενος "αναρχικός"(τρέχα γύρευε πώς με τις πλάτες του μπαμπά μου), άκουγα Pink Floyd και έφτιαχνα το Αλφάδι στα θρανία του σχολείου, μακρύ μαλλί καθότι την είχα δει χίπης, κλπ. Η μόνη μου σχέση με το άθλημα ήταν η κόμικς σειρά του Ιωάννου "Ο Τρίτος Δρόμος" , αρνούμενος να διαβάσω οτιδήποτε άλλο να κάνει με πολιτική και κόμματα. Στις εκλογές ή εμφανιζόμουν για να ρίξω άκυρα ή δεν πατούσα καν. Ξέρετε: Το "Όλοι ίδιοι είναι, μωρέ!". Όχι, ότι τώρα είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένος ή ενημερωμένος, αλλά τέλος πάντων μπήκα (και χωρίς να το πολυκαταλάβω μάλιστα) σε ένα τριπάκι "αριστερού".

Δεν θέλω ούτε και σήμερα να ονομαστώ βαμμένα αριστερός ή αναρχικός καθότι υπάρχουν διάφορα αντικρουόμενα πράγματα στις σκέψεις ή στον τρόπο ζωής μου που μόνο η ψυχαναλύτρια και οι δικοί μου άνθρωποι γνωρίζουν. Αυτό όμως που είναι δεδομένο είναι πως ενώ ουσιαστικά ξεκίνησα απολιτίκ και στην κοσμάρα μου, με τα μπλόγκ άρχισα να βλέπω και να συμφωνώ με πράγματα " υιοθετημένα" από τους αριστερούς.

Και το έβαλα σε εισαγωγικά γιατί στην ουσία δεν πιστεύω ότι πρόκειται για υιοθεσία κάποιων. Απλά έτυχε θέσεις που μου φαίνονται σωστές να εκφράζονται από τον αριστερό χώρο. Αν σήμερα τις απόψεις αυτές τις ονομάζουμε "αριστερές" ή "αντιεξουσιαστικές" , στην χούντα τις ονομάζανε "κουμουνιστικές" και "αντισυνταγματικές", παλιότερα "φεμινιστικές", "αναρχικές", "μαρξιστικές" , "μπίτνικ" ή "χίπικες", η ακόμα πιο βαθιά στην ιστορία, "χριστιανικές". Αυτές όμως οι ταμπέλες δεν με αφορούν και αύριο θα βρεθεί κάποια καινούρια ονομασία για όλα εκείνα που κατά βάθος πιστεύω ότι βοηθούν την πρόοδο και την ανάπτυξη. Μόνο φανταστείτε να μην υπήρχαν στην Ιστορία αυτοί οι καταραμένοι "Θολοπροοδευτικοί Αριστεροί" να μας πετάνε ιδέες σε ποιο σημείο θα συνεχίζαμε να βρισκόμασταν. Ακόμα θα σφαζόμασταν μέχρι θανάτου για μία θέση στην σπηλιά, για το ποιος θα τεκνοποιούσε το θηλυκό της φυλής και τελικά ποιος θα είχε τα πιο γερά δόντια να μασήσει το ωμό βουβάλι.

Αν θέλετε την γνώμη μου, ναι! Η Αριστερά έχει πολλές μαλακίες στο παρελθόν, κάνει μαλακίες και σήμερα και θα συνεχίσει στο μέλλον. Όπως και η Δεξιά έχει κάνει μαλακίες και ο αναρχικός χώρος έχει κάνει και το Πασόκ. (Ξεχωριστή πολιτική από μόνη της το τελευταίο γιατί αν το ονομάσω "σοσιαλιστικό" θα με πάρουν με τα γιαούρτια και τις πέτρες)! Και λοιπόν; Παύω να πιστεύω και να προωθώ ιδέες που τις θεωρώ σωστές, επειδή τύχαινε κακής μεταχείρισης από ορισμένους που τις εννόησαν όπως αυτοί θέλανε; Πολύ απλά, να πάνε να πνιγούνε όσοι σκέφτονται τόσο μικρόμυαλα!

Έτσι, για να σας δείξω ποιος είναι ο βαμμένος, να θυμηθείτε που στα γεράματα θα γίνω ένας στριμμένος ακροδεξιός παππούς με φανελάκι, στρατιωτική παντόφλα και Εστία στο ένα μου χέρι που θα γκρινιάζω για τα χαντάκια στους δρόμους, τις πορείες που με εμποδίζουν να περπατήσω, τους Τούρκους που παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας και το εβραϊκό λόμπι που θέλει να μας επιβάλει το ηλεκτρονικό φακέλωμα. Α, ναι! Επίσης θα φωνάζω για το σφράγισμα του Αντιχρίστου!

Όχι, δεν τα έχω αποκλείσει από την ζωή μου θέλω να σας πω. Με βλέπω από σήμερα. Αλλά έχουμε ακόμα δρόμο...

Ψηφίστε με ψηφίστε με!

Μιας και το κωλοβαράω που το κωλοβαράω, λαμβάνοντας μια πρόσκληση από τον Polsemanen, λέω, δεν γίνομαι Πρόεδρος Χρηστών ΜπλόγκερZ όπως είναι αυτός ο Βασιλάκος, Πρόεδρος Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ (εδώ να μπει μουσική Βέγγου παρακαλώ γιατί ανάθεμα και αν κατάλαβα τι σημαίνει αυτό) . Το βιογραφικό μου λοιπόν:

Όνομα:Yellow
Επίθετο:Kid

Το όνομα γεννήθηκε από τον πρώτο ήρωα κόμικ που σχεδιάστηκε ποτέ, ένα μεγάλο μωρό που για την εποχή του, στην εφημερίδα που τυπώνονταν, ήταν απίστευτα σαρκαστικό. Ο χαρακτηρισμός Yellow βγήκε από την κίτρινη φανέλα του στην οποία και έγραφε τα σχόλια, καθώς κίτρινο ήταν και το μόνο έγχρωμο μελάνι που μπορούσε να τυπώσει η εφημερίδα.

Το όνομα αυτό το χρησιμοποίησα ως ψευδώνυμο στα πρώτα μου χτυπήματα κάτω από την ζώνη για να σχολιάζω τις ταινίες στην επίσημη σελίδα του Αθηνοράματος και αργότερα να τσακώνομαι με διάφορους ανεγκέφαλους ρατσιστές φασίστες και ομοφοβικούς μέσα στο Message Board του, (κάτι σαν μπάτε-σκύλοι φόρουμ).

Αργότερα εφευρέθηκαν τα μπλόγκ ωστε ο καθένας απο μας να εκδηλώνει την ψωνάρα του ως ταυτότητα. Και η επειδή η ψωνάρα μου ήθελε να είναι και κριτικός κινηματογράφου, και συγγραφέας, και σχολιαστής της καθημερινότητας, και σαρκαστής το όλο κόλπο με τα μπλόγκ μου ήρθε κουτί.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να σας ανακοινώσω πώς εφόσον βρίσκομαι πίσω από το πληκτρολόγιο του Dangerous Kitchen απο το 2006 με 200 πόστ στα οποία αν προσθέσουμε και την προϋπηρεσία μου στο Αθηνόραμα νομίζω δικαιούμαι να γίνω και εγώ ένας άχρηστος πρόεδρος σαν τον Νίκο Βασιλάκο!

Καλώ άλλους 4 υποψήφιους για βιογραφικό Incodinedia, Queerdom, Ηνίοχο, Ού Μίνκ,

Ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα.

Το αγαπημένο μου ζώο

Όταν τρία από τα καλύτερα παιδιά των μπλόγκ, όπως η Mane-tarium, ο Ηνίοχος, και ο Pølsemannen, σε καλούνε στο ίδιο παιχνίδι, το ξανασκέφτεσαι τριπλά. Τον προβολέα στην μούρη λοιπόν και αρχίζουμε τις ανακρίσεις:

Όνομα:
My Name Is Kid…Yellow Kid (ΤΟΥΜ!-Τάραμ! ΤΟΥΜ-Τάραμ!)
Γενέθλια:
Στο Truth magazine το1894 (Αλήθεια! Ψάξτε το!)
Ζώδιο:
Τρικεράτοπας. (Πως αλλιώς να εξηγήσω την συμπάθεια μου για αυτόν τον δεινόσαυρο;)
Χρώμα μαλλιών:
Ποιων μαλλιών;
Χρώμα ματιών:
Μαυροκουκιδί!
Έχεις ερωτευτεί ποτέ?
Μου κάνεις καμάκι, τώρα;
Είδος μουσικής που ακούς:
Φταίω να απαντήσω όπως οι rednecks στο Blues Brothers; «We like two kinds of music: Country and Western!»
Αγαπημένος Χαρακτήρας Disney/Warner Bross:
Εκείνο το δύσμοιρο κογιότ! Πόσο μάταια τα κυνηγητά του!
Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Όχι δεν κατάλαβες! Εγώ μένω μακριά από τους φίλους μου!
Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Πέντε λεπτάκια ακόμ…..ΖΖΖΖΖΖΖΖΖ…..
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Θα ακουστεί χυδαίο! Δεν απαντώ!
Τί έχεις στον τοίχο σου?
Γιατί; Δεν σ’ αρέσει;
Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Άλλο ένα κρεβάτι!
Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες?
Θα καλούσα το 166
Αγαπημένος αριθμός:
42 (Ε! Ανοίξτε κάνα «Γαλαξία!» )
Αγαπημένο όνομα:
Οκαταρινεταμπελατσιτσίξ.
Τα χόμπι σου:
Να τσιγκλάω Χριστιανούς στα μπλόγκ!
Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Που να τρέχω τώρα, μωρέ;
Μια ευχή για το μέλλον:
Άντε, γαμηθείτε! (Με την καλή έννοια, πάντα)
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Και πάντα καταλήγω σε συναυλία του Frank Zappa.
Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Ότι και να πάρω, θα μετανιώσω μετά γιατί πήρα αυτό και όχι κάτι άλλο. Οπότε, άστο!
Αγαπημένο λουλούδι:
Φούντα καλαματιανή
Αγαπημένη παλιά σειρά:
Το Μυστήριο Του Χρυσού Πιθήκου, Μια Φορά Και Έναν Καιρό Ήταν Ο Άνθρωπος.
Αγαπημένη ταινία:
Η Λάμψη, του Φώσκολου. (Πλακα.! πλακα! Η Αλήθεια είναι ότι είναι πάρα πολλές.)
Αγαπημένο τραγούδι:
«Hey, hey! I¨m With Stupid! Hey, hey! It΄s Always You!» (Chumbawamba)
Aγαπημένο βιβλίο:
Ο Αγών μου, Του Αδόλφου Χίτλερ…(ωχ αμάν αμάν! Μην ξαναβαράτε! Καλά εντάξει, το «Φαρενάιτ 451» του Μπράντμπερυ! )
Αγαπημένο ζώο:
Το Ντόντο (αλλά έχει εκλείψει.)
Αγαπημένο ρούχο:
Για να το φοράω, ή για να το γδύνω;
Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Στην ζωγραφική; Φυσικά ο Bob Ross! «….Put a happy little tree, there!»
Αγαπημένο χρώμα:
Το χρώμα των ματιών σου, μωρό μου! (μπλιάξ! Τι ατάκα! )
Αγαπημένο φαγητό:
Τσίτος τυρογαριδάκια!
Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?
Με την Λίζα Σίμσον. Δεν ανήκει στα παραπάνω, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος.
Κακή συνήθεια:
…Αλφαβητικά;
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Όλα! Είμαι ένας τέλειος ζωντανός οργανισμός!
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Ολα! Χαλί να γίνω, να με πατήσεις!.
Συνηθισμένη ατάκα:
«Oh, my Dog!....Oh Long John!...Oh, long Johnson!....Oh, Don Piaaaaano!» (κλικ, παρακαλώ)
Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα:
Εργάτης σε ορυχείο, ιεραπόστολος σε κοινότητα λεπρών, πυροτεχνουργός ατομικής βόμβας, καλεσμένος σε εκπομπή του Μάκη.
Μεγαλύτερος φόβος:
Η καλύτερη pizza.
Η καλύτερη pizza:
Ο μεγαλύτερος φόβος μου!
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
Χεζομηχανές, τροφορουφήχτρες, αλεργειονοφορείς. Κακά τα ψέμματα όμως, οι τέλειες γκομενοπαγίδες!

Καλώ Πετρούλα, Ούρφους, Συκία, Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Η εποχή των απωθημένων μου

Ποιο είναι το δικό σας παιδικό απωθημένο που τώρα ως ενήλικοι, χωρίς πλέον την γονική σας συναίνεση μπορείτε και πραγματοποιείτε σήμερα στο έπακρο;

Το δικό μου είναι τα καρτούν στην τηλεόραση. Όλα αυτά τα καρτούν που ήταν λίγα και σπάνια στην τηλεόραση όσο ήμουνα μικρός (υπήρχε μόνο ΕΡΤ, ΥΕΝΝΕΔ-ναι σας πάω τριάντα χρόνια και, πίσω) που δε μπορούσα να δω. Ή έπρεπε να διαβάσω βαρετά μαθήματα, ή οι υπεύθυνοι ξεχνούσαν να τα βάλουνε (και όταν τελικά τα βάζανε ήταν επαναλήψεις και κομμένα!).
Σήμερα χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, έχω την δυνατότητα να τα δω ΟΛΑ! ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ! ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ! ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΒΛΑΚΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΡΩΤΑ!
Και κάπως έτσι νοίκιασα βλέποντας στα σερί στα DVD, τα Μπάγκς Μπάνυ, και τους Ροζ Πάνθηρες που τότε προβάλλονταν μόνο από την τηλεόραση….

Τώρα νοικιάζω τους πολύ μεταγενέστερους Simpsons!

Και είναι πραγματική πρέζα!

Who the fuck is this Yellow Kid?

Η επιλογή μου για το avatar σίγουρα δεν γεννήθηκε από την επιθυμία μου να εκφράσω ότι είμαι Α.Ε.Κ. , όπως λανθασμένα πιστεύουν διάφοροι θρησκευτικά φανατικοί της μπάλας, και σίγουρα όχι γιατί είμαι κινέζος. Είναι ένας φόρος τιμής στον πρώτο ήρωα στην ιστορία των κόμικς μίας και αυτή είναι η τέχνη που προασπίζομαι. Δεν λέω ότι είναι αναγκαστικό να γνωρίζει ο κάθε μπλόγκερ τι αναφορές έχω εγώ στο κεφάλι μου, αλλά για να αποφεύγουμε στο μέλλον τυχόν παρερμηνείες, καλό είναι να ανοίγουμε και καμία wikipedia! (Σαν Πιπιλή ακούστηκε αυτό!!!).




Yellow Kid or Yellow Bastard?

Μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά από τις διάφορες καμικάζι επιδρομές που κάνω σε διάφορους πολιτικούς ή Νικοδήμους, και εκφράζοντας ειρωνεία απέναντι τους, έχω δημιουργήσει κάποιους εχθρούς. Αυτό μάλλον όχι για αυτά που εκφράζω τόσο, όσο γιατί τα εκφράζω «ανώνυμα». Γιατί αν κάποιος πιστεύει ακόμα ότι θα έλεγα πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που λέω πίσω από την ανωνυμία μου είναι βαθιά νυχτωμένος. Μιας και αποφεύγω να χαρακτηρίζω με γενικές «υβριστικές λεξούλες» όταν τους εκφέρω γνώμη , θα ήμουνα εξίσου σαρκαστικός και ειλικρινής μαζί τους και ως ένας «επώνυμος». Επειδή προσέχω πως γράφω, είμαι πεπεισμένος πως οποιοσδήποτε άλλος χαρακτηρισμός που τους δίνω, δεν είναι κατά συνθήκη «υβριστικός», αλλά δημιουργείται λόγω προκαταλήψεως της «ανωνυμίας» μου. (Αυτό για σένα εχθρέ μου Τάκη, που μου σβήνεις σχόλια!)

Masked and Anonymous (δανεισμένος τίτλος από την ταινία του Dylan)

Γιατί λοιπόν η επιλογή της «ανωνυμίας» μου; Πολύ απλά γιατί μπορώ να το κάνω, και γιατί έχει ποιο πλάκα να ονοματίζομαι Υellow Κid απ’ ότι το όνομα που χωρίς επιλογή, μου δόθηκε από το κράτος, τους γονείς μου και τον τραγόπαπα που με βάφτισε! Και πάλι στην περίπτωσή μου, αυτός που θα ισχυριστεί δειλία πίσω από αυτό, ας κοιτάξει τα μειονεκτήματα της ανωνυμίας μου:

1.Οποιοσδήποτε επώνυμος μπορεί να με κατηγορήσει για οτιδήποτε χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Άντε όμως να κάνω εγώ το αντίστροφο, να δείτε τι δικαστήρια και μηνύσεις έχουν να πέσουν! (Και μην ακούσω την καραμέλα «δεν μπορούν να σε βρουν γιατί δρας ανώνυμα». Απλώς ακόμα δεν θέλουν.)

2.Οποιοσδήποτε μπορεί να μου λογοκλέψει οτιδήποτε χωρίς άδεια, να το εκδώσει σε ένα περιοδικό ή σε ένα βιβλίο σαν δικό του. Άντε όμως να κάνω εγώ το ίδιο πράγμα κλέβοντας π.χ. τις σοφίες του επώνυμου, Νίκου Δήμου!

3.Ένας επώνυμος έχει πάντα την Μαμά- Νομοθεσία που θα τρέξει στα φουστάνια της αν αισθανθεί ότι «προσβλήθηκε». Ο ανώνυμος που «προσβλήθηκε» επίσης , θα είναι μονίμως ορφανός. Θα πρέπει να παλέψει μόνος για το δίκιο του.

4.Η γνώμη ενός επώνυμου θεωρείται κατά κανόνα ποιο φερέγγυα από εκείνη του ανώνυμου. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι κι όλας; (πχ Άποψη Κωνσταντίνου Πλεύρη για τους Εβραίους VS άποψη SPY και SKY από το Jungle Report. Η κρίση δική σας. )

«Είρωνας! Είρωνας! Με το ματάκι παιχνιδιάρικο και το κεφάλι του πάνω στο πάγκο του χασάπη!»
Διονύσης Σαββόπουλος, Αχαρνής.