Πήγαινε κατευθείαν στην Φυλακή

Στην φυλακή, χάνεις πολλές από τις ελευθερίες σου. Σίγουρα κατά τους νόμους του κράτους κάποιος μπορεί να θεωρηθεί παράνομος άρα και εν δυνάμει μπορεί να φυλακιστεί αν τους παραβλέψει, από το να δολοφονήσει, μέχρι να χρωστάει κάποια Ευρώ στο κράτος.

Η φυλακή είναι πάντα ωραίο πράγμα για εκείνον που έχει αδικηθεί, που έχει χάσει μέλη της οικογένειας του, που αισθάνεται δεμένο τον γάιδαρο του και πώς ότι αφορά τους τιμωρημένους, αυτοί δεν είναι άνθρωποι, είναι κτήνη.

Δες το όμως καλύτερα φιλαράκο, γιατί νόμοι, δικαστήρια και όργανα δεν είναι φίλοι σου, αλλά ούτε και εχθροί σου. Είναι ένα σύστημα κανόνων που όσο νομοταγής και αν είσαι, όσο και αν προσέχεις, όσο καλή Μονόπολη να ξέρεις να παίζεις στην ζωή σου, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να σηκώσεις την κάρτα « Πήγαινε κατευθείαν στην Φυλακή». Το σύστημα των νόμων είναι τρομερά πολύπλοκο για τον καθένα μας.

Την φυλακή, το απαρχαιωμένο αυτό -δεν ξέρω τι να τον κάνω το μαλάκα που μου έκλεψε την ντομάτα, καλά, κλείδωσε τον σε ένα κουτί να μην στην ξανακλέψει και βλέπουμε- σύστημα, γελάω όταν το αποκαλούνε «επανένταξη», ή ακόμα ποιο υποκριτικά « Σωφρονιστικό Ίδρυμα». Δεν θυμάμαι στην πραγματικότητα κανέναν που να έχει «επανενταχτεί» ή να έχει «σωφρονιστεί», γιατί κανείς δεν αλλάζει νοοτροπία, κανείς δεν μαθαίνει, στερούμενος απλά την ελευθερία του. Ο λεγόμενος «σωφρονισμός» έχει να κάνει με τον φόβο να μην στερηθούμε τα δικαιώματα μας και δεν πρέπει να έχουμε μια κοινωνία φόβου και απαγορεύσεων , αλλά κοινωνία εκπαίδευσης και βοήθειας.

Μιας λοιπόν και άλλη λύση δεν βρίσκεις από το να μπουντρουμιάσεις τον «μαλάκα που σου έκλεψε την ντομάτα» , μην τον τιμωρείς παραπάνω για την πράξη του. Η στέρηση στο δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης είναι αρκετά βαρύ, ήδη. Στέρησε του το, αφού το απαιτεί η κοινωνία και αφού αυτή είναι η τιμωρία του,. αλλά μην ξεχνάς ότι η φυλακή παραμένει μέρος της κοινωνίας μας, και οι φυλακισμένοι απλώς είναι άνθρωποι που εκτίουν την ποινή τους. Δεν δικαιολογείσαι αν του στερείς έστω και τα απαραίτητα.

Ο Πρόεδρος της Αμερικής, είναι μαύρος!

Όχι, δεν πρόκειται για ένα ρατσιστικό σχόλιο, ούτε πρόκειται να κάνω χιουμοράκι σχετικά με την απόχρωση του δέρματος αυτού του Αμερικάνου. Έχω ακούσει ήδη ορισμένα χαζά στο ραδιόφωνο από τον Πιτσιρίκο, με τον ταξιτζή δίπλα μου να γελάει σα χάχας, έχω δει ήδη μια φριχτή γελοιογραφία του Βασίλη Μητρόπουλου, για να καταλάβω πώς μας χωρίζουν αρκετά βήματα ακόμα στην Ελλάδα για ψηφίσουμε κάποιον με την ίδια απόχρωση.

Όχι ότι το χρώμα παίζει καμία σημασία, και καθώς φαίνεται το μεγαλύτερο ποσοστό των Αμερικάνων ξεπέρασε πια αυτό το φόβο. Δεν μπορώ να μην δεχτώ πώς μικρή αυτή λεπτομέρεια δεν θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία των προέδρων της Αμερικής.

Με την εκλογή του Ομπάμα, θυμήθηκα παλιές κωμωδίες με τον Εντι Μέρφι και σενάρια επιστημονικής φαντασίας, τα οποία δείχνανε την θέση του Πλανητάρχη, να την κατέχει ένας μαύρος. Αλλά όπως σοφά λέει ένας φίλος μου «ζούμε στο Μέλλον».

Δεν είμαι υπέρ ούτε κατά αυτής της εκλογής, μίας και δεν ξέρω τι θα φέρει ο καινούριος Πρόεδρος της Αμερικής, μιας και δεν βασίζομαι σε καμία φυλετική διάκριση. Η παρατήρηση μου γύρω από την εκλογή του είναι καθαρά κοινωνιολογική.

Ερωτήσεις που θέτω όμως, είναι: Έπαιξε τελικά ρόλο το χρώμα στην εκλογή του; Είναι αρκετά συνειδητοποιημένος γύρω από θέματα ρατσισμού στην Αμερική; Έχει ζήσει ο ίδιος την φυλετική διάκριση στο πετσί του για να αλλάξει πράγματα; Η μήπως όμως είναι αυτό που λέει κάπου ο Zappa « A foolish young man of the Negro Persuasion devoted his life to become a caucasian» ;

Η μυστική γλώσσα του Word Verification

Yzdcmmx bxerpvp dgmprc yedqpi gainhojg igkazpd nyjtjt yavjzsqn nataed qlcce nvhudm iydajpq fwnjnl hqaae sdvufqxy zdkymbdq bfqictg ayhwrhbx elondabq itjrx hhirbmm neptf cwcsas lhbvbft abspa akyxpij kfvipogz jczya qlisxl wxurte lzpjr ypznc xydbuucj wcmrp kbjijnc mpxclpck jjrsnmmgd valkcgp kigmtk mgwczuip smilinz kttxza pleaek bprfpkuj nvbplv equqk zhmvvw xewooh zfgucooh xddim bdpki iqurzxsw wlejqmi iibgl ycxcup wftjerb rgcbtt slzwohbj rrfux klvqiiez ynuwb zunbjodp yeckgc dgbknr ilsccf xsvxu xsvxu nfutbukq qenpauj jqodc huwkp mzkqr trjxczvz oasdqy elaix bkvwfttv fylgx sgceh axmtcn yvplthm yvplthm gzbunf bcsinedl ugtfbu hsrvprxz ecaat tbzen fzibases dcmwwwc klukod nffjuzk qowvveeh khqlqk lhpwfz gqqzs trvhtk aqipeqx ireqydl ireqydl daikcyf hhxcrnl jyvtpn wfqzy…

Family Guy-Blue Harvest

Την σειρά Family Guy την θεωρώ εν μέρει μία μέτρια απομίμηση των Simpsons, εν μέρει τελικά συμφωνώ με την Wikipedia τελικά. Αλλά ως γνήσιος φάν του Πολέμου των Άστρων δεν ήταν δυνατόν να μην πέσει στα χέρια μου η παρωδία του Episode IV – A New Hope ονομαζόμενο σε Blue Harvest και να μην λυθώ στα γέλια. Για τους υπόλοιπους κολλημένους με τα StarWars ή για αυτούς που δεν το γνωρίζουνε Blue Harvest ήταν ο παραπλανητικός τίτλος που είχε βγάλει ο Lucas για να παραπλανήσει και να εμποδίσει την προέλευση φαν και φωτογράφων από τα γυρίσματα του Return Of Jedi.

Δείτε και ένα αστείο απόσπασμα!

Ψηφίστε με ψηφίστε με!

Μιας και το κωλοβαράω που το κωλοβαράω, λαμβάνοντας μια πρόσκληση από τον Polsemanen, λέω, δεν γίνομαι Πρόεδρος Χρηστών ΜπλόγκερZ όπως είναι αυτός ο Βασιλάκος, Πρόεδρος Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ (εδώ να μπει μουσική Βέγγου παρακαλώ γιατί ανάθεμα και αν κατάλαβα τι σημαίνει αυτό) . Το βιογραφικό μου λοιπόν:

Όνομα:Yellow
Επίθετο:Kid

Το όνομα γεννήθηκε από τον πρώτο ήρωα κόμικ που σχεδιάστηκε ποτέ, ένα μεγάλο μωρό που για την εποχή του, στην εφημερίδα που τυπώνονταν, ήταν απίστευτα σαρκαστικό. Ο χαρακτηρισμός Yellow βγήκε από την κίτρινη φανέλα του στην οποία και έγραφε τα σχόλια, καθώς κίτρινο ήταν και το μόνο έγχρωμο μελάνι που μπορούσε να τυπώσει η εφημερίδα.

Το όνομα αυτό το χρησιμοποίησα ως ψευδώνυμο στα πρώτα μου χτυπήματα κάτω από την ζώνη για να σχολιάζω τις ταινίες στην επίσημη σελίδα του Αθηνοράματος και αργότερα να τσακώνομαι με διάφορους ανεγκέφαλους ρατσιστές φασίστες και ομοφοβικούς μέσα στο Message Board του, (κάτι σαν μπάτε-σκύλοι φόρουμ).

Αργότερα εφευρέθηκαν τα μπλόγκ ωστε ο καθένας απο μας να εκδηλώνει την ψωνάρα του ως ταυτότητα. Και η επειδή η ψωνάρα μου ήθελε να είναι και κριτικός κινηματογράφου, και συγγραφέας, και σχολιαστής της καθημερινότητας, και σαρκαστής το όλο κόλπο με τα μπλόγκ μου ήρθε κουτί.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να σας ανακοινώσω πώς εφόσον βρίσκομαι πίσω από το πληκτρολόγιο του Dangerous Kitchen απο το 2006 με 200 πόστ στα οποία αν προσθέσουμε και την προϋπηρεσία μου στο Αθηνόραμα νομίζω δικαιούμαι να γίνω και εγώ ένας άχρηστος πρόεδρος σαν τον Νίκο Βασιλάκο!

Καλώ άλλους 4 υποψήφιους για βιογραφικό Incodinedia, Queerdom, Ηνίοχο, Ού Μίνκ,

Απανεμιά στο διαδύκτιο...

...Sigh...

Ενα Εξαίσιο Πτώμα (RELOADED *)

*Το παιχνιδάκι δικής μου επινοήσεως είναι Reloaded, δηλ. είχα δοκιμάσει και παλιότερα να σας βάλω στο κόλπο, αλλά ένεκα καλοκαιρινών μηνών, πολλοί από σας προτιμήσατε να πλατσουρίζατε στις παραλίες από το να καταδεχτείτε να το παίξετε! ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ!!!!...λοιπόν...Λίγα λόγια για τον τίτλο:

Του Enrique Breccia απο το "Swamp Thing-Love In Vain"

Αν θυμάμαι, η προέλευση και το όνομα του παιχνιδιού έχει να κάνει με ένα παιχνίδι των Ντανταϊστων όταν κόψανε τυχάια λέξεις απο μία εφημερίδα, έπειτα τις ανακατέψανε, και τις ξανακολλήσανε με τυχαίο τρόπο με αποτέλεσμα η πρώτη πρόταση που εμφανίστηκε μπροστά τους να γράφει "Ενα Εξαίσιο Πτώμα".

Εγώ θα τολμήσω να πάρω τυχαία (όσο είναι δυνατόν βέβαια) πέντε φράσεις από το τα τελευταία ποστ πέντε μπλόγκερ της επιλογής μου που θα τις κολλήσω και στην συνέχεια θα καλέσω τους συγγραφείς τους να συμπληρώσουν την φράση που βγήκε, με πέντε μπλόγκερ της δικής τους επιλογής, έτσι ώστε σιγά σιγά να σχηματίζεται όλο και μεγαλύτερη μια παράγραφος. Οι μόνοι περιορισμοί που βάζω είναι:

Α. Η επιλογή της κάθε φράσης από τον κάθε μπλόγκερ να μην μην ξεπερνά τις τρεις λέξεις και να επιλέγεται από τους χρήστες με όσο το δυνατόν τυχαίο copy/paste.

Β. Δεν έχει σημασία αν στο τέλος η πρόταση ή η παραγραφός βγάζει νόημα. Αυτό είναι και η πλάκα! Αποφύγετε να "ωραιοποιήσετε" το αποτέλεσμα, και αφήστε την ως έχει.

Γ. Αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε φράσεις απο ήδη επιλεγμένους μπλόγκερ.

Ξεκινάω με φράσεις από τους Πετρούλα, Ηνίοχο, Incodinedia, Ιματζινο, Mane-Tarius που τους εύχομαι να συνεχίσουν αυτό το Εξαίσιο Πτώμα!

"... όπως η παλλόμενη καρδιά μια δημόσια εκδήλωση χάνεται η Ερμού αναρχικούς από στημένα κανάλια Κράμερ εναντίον Κράμερ..."

Hellboy II : Όταν ο Πόλεμος Των Άστρων «συναντά» αποτυχημένα, Άρχοντα και Blade

Το Hellboy του Mike Mignola είναι ένα από τα αγαπημένα μου κόμικ. Συνδυάζει τις αστυνομικές ιστορίες τρόμου με μυστικιστικές θρησκείες, θρύλους, τέρατα φαντάσματα, μυθικά πλάσματα, μαγεία, κλπ. Όταν βγήκε η πρώτη ταινία στο σινεμά βασισμένη ήδη πάνω σε μια ιστορία από τα κόμικ, είχα ενθουσιαστεί με την πιστότητα των χαρακτήρων, σπάνιο να πετύχει τόσο καλά σε μία ταινία που θέλει να μεταφέρει ένα κόμικ . Θεωρώ πώς ο Ρόν Πέρλμαν, γεννήθηκε για να ενσαρκώσει τον ρόλο αυτού του «Διαβολόπαιδου από την Κόλαση».

Το No2, "Η Χρυσή Στρατιά" όμως, παρόλο που έχει το ίδιο ακριβώς πετυχημένο καστ και τον ίδιο σκηνοθέτη (Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο) , αποδείχτηκε στα μάτια μου υπερβολικό, χωρίς δυνατό σενάριο (αν δεν κάνω λάθος, δεν βασίζεται σε κάποια ήδη υπάρχουσα ιστορία), με ένα συνονθύλευμα σκηνών που θυμίζουν από Πόλεμο Των Άστρων , Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και Blade, μα τίποτα περισσότερο. Αυτή η συνταγή αρκεί μόνο για ένα άλλο μπλοκμπάστερ, όχι όμως για μια πραγματικά καλή ταινία, ή καλή συνέχεια,κάτι που θα περίμενε ένας φαν …Ατυχήσατε κύριε Ντελ Τόρο!

Υ.Γ. Διαβάστε και εδώ!

Έβιντεντ Ντόντο- Το Μυστήριο Του Αμούστακου Παιδιού

Ο Έβιντεντ Ντόντο είναι ο ντετέκτιβ των ονείρων του. Κάθε βράδυ στον ύπνο του καλείται να εξιχνιάσει ένα ακόμα μυστήριο που έχει πάντα την ατυχία να ξεχνάει μόλις ξυπνήσει…

Επιτέλους, είχα στριμώξει το Αμούστακο Παιδί , τον περιβόητο ληστή περιπτέρων, στο στενό δρομάκι με το μαγαζί με τα κατοικίδια. «Παραδόσου» του είπα, σημαδεύοντας το με το Θλιμμένο Απόγεμα , όπως είχα ονομάσει το περίστροφο μου. «Υπάρχει μάρτυρας που σε είδε την ώρα του φόνου.». «Δεν ήμουν εγώ», φώναξε το Αμούστακο Παιδί τραβώντας μέσα από την μαύρη κάπα του το περίστροφο. «Να σου συστήσω τον δικό μου μάρτυρα! Ονομάζεται Χαρούμενο Πρωινό.» Η σφαίρα του εξοστρακίστηκε δίπλα μου, και σκότωσε ένα κουνάβι από το απέναντι μαγαζί με τα κατοικίδια. Τον σημάδεψα με την σειρά μου μα το δικό μου περίστροφο δεν ήταν και πολύ κεφάτο. Αντί να πυροβολήσει, έριξε έναν αναστεναγμό και ξαναχώθηκε με χαμηλή αυτοπεποίθηση πίσω στην ζώνη μου. Σκέφτηκα πως ήταν καιρός να του δώσω βιταμίνες. Το Αμούστακο Παιδί έτρεξε από την αντίθετη κατεύθυνση αρχίζοντας τώρα να το κυνηγώ. Τα γρήγορα βήματα του με οδήγησαν σε μία μεγάλη στρογγυλή πλατεία χωρισμένη στην διάμετρο της από μία συστάδα πλατάνια που χώριζαν τον ουρανό στα δύο. Η αριστερή της πλευρά ήταν φωτισμένη με λάμπες φθορίου που έβγαζαν ψυχρό φως ντυμένη απο καθαρά γυαλιστερά πλακάκια σε λευκό χρώμα. Η δεξιά ήταν απόλυτα σκοτεινή, και το έδαφος όσο μπορούσα να διακρίνω μέσα στο σκοτάδι έμοιαζε ένα λασπώδες έλος. Τα μόνα πρόσωπα που συνάντησα κάτω από τις λάμπες, ήταν δύο καλόγεροι ντυμένοι στα λεύκα που καθισμένοι στα πλακάκια παίζανε ένα είδος ντάμας. Ένας από αυτούς γύρισε με πράο ύφος προς τα μένα. «Από την άλλη να πάς. Όλοι από εκεί πάνε. Εμείς οι δύο ήμασταν οι μόνοι που διαλέξαμε τον Παράδεισο». Όταν ξανακοίταξα το παιχνίδι, η ντάμα τους είχε μεταμορφωθεί σε Μονόπολη...

Συνεχίζεται…

"Ever is Overall"

VideoArt της Pipilotti Rist

(αφιερωμένο!)