Είμαι κατά του γάμου των gay, γιατί είμαι κατά του γάμου, γενικότερα. Είναι δύσκολο ένα ζευγάρι να συνεχίσει να ζει αγαπημένο κάτω από την ίδια στέγη για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να χάσει κάποια στιγμή το ενδιαφέρον του ο ένας για τον άλλον.
Προσπάθησα παραπάνω να μην διαχωρίσω τον ετεροφυλικό γάμο από τον ομοφυλοφιλικό, καθώς είναι κρίμα να ζούμε ακόμα σε μία εποχή που ο σεξουαλικός προσδιορισμός συνεχίζει και παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Άλλα το αν πιστεύω εγώ ότι είναι λάθος δια βίου μια σχέση, δεν έχει να κάνει με τα δικαιώματα κάποιων ζευγαριών να δοκιμάσουν αν το θέλουν. Η Ορθόδοξη εκκλησία όμως είναι κατηγορηματική σε αυτό. Η τουλάχιστον επιλεκτική σε ένα συγκεκριμένο είδος ζευγαριών, που είτε από συντηρητισμό επειδή ανήκουν στην πλειοψηφία, είτε για καθαρά αναπαραγωγικούς λόγους (Αυξάνεστε και πληθύνεστε) σε όλους τους υπόλοιπους ρίχνει πόρτα.
Από την μεριά της εκεί, έχει δίκιο. Τι δουλειά έχει μία αλεπού στο παζάρι; Τι δουλεία έχει ο ομοφυλόφιλος σε μία Εκκλησία ποτέ δεν δέχτηκε τον όρο ομοφυλοφιλία στον λεξικό της (αρσενοκοιτία, πορνεία και αμαρτία την ονομάζει) . Η Εκκλησία είναι τόσο κλειστό κύκλωμα ιδεών, (ιδεοληψίας μάλλον), τόσο απαρχαιωμένο και ξεπερασμένο και αποκλείεται ποτέ να αλλαξοπιστήσει. Και επειδή αυτοσυντηρείται με τα χίλια ζόρια από μόνη της, θα ζητήσει τελικά δανεικά και μερίδιο από το κράτος μήπως και επιβιώσει άλλη μια μέρα. Και το κράτος, τόσα χρόνια υποχωρεί και δίνει.
Ε, λοιπόν αυτό μαφιόζικο αλισβερίσι και το νταβατζιλίκι ανάμεσα σε πιστούς κα μη, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει! Να χωρίσει ο καθένας τους δικούς του. Ειδικά όταν σήμερα έχουνε ανοίξει τα σύνορα ώστε τα Ανθρώπινα Δικαιώματα γίνονται η νέα παγκόσμια θρησκεία με επίκεντρο τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο. Εκεί, που αυτούς που θα βλέπουμε να συμβιώσουν κάτω από την ίδια στέγη, να μην μας νοιάζει αν η μέλισσα τους μπαίνει τελικά σε λουλουδάκι ή συναντάει κάποια άλλη μέλισσα, αλλά αν είναι σε αρμονία σε αυτό.
Να όμως που όσο δεν γίνεται ο διαχωρισμός Εκκλησίας- Κράτους, και μένουμε πίσω, κάτι ραμολιμέντα με μακριές γενειάδες και σκουριασμένα μυαλά συνεχίζουν να πατάνε στα χωράφια του κράτους, αποκτούν πολιτικό και κοινωνικό λόγο (ενώ από την συνθήκη τους δεν θα έπρεπε) μπερδεύοντας τους δικούς τους νόμους με τους νόμους ενός κράτους που οφείλει να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
